Zo over de tijd verzamel je nog eens wat. Zoals bijvoorbeeld podcasts die je her en der vindt of toegespeeld krijgt. Vandaag een selectie van vijf zes mixpodcasts met doorwerkmuziek die er toe doen. Als je tenminste fan bent van elektronische dance muziek want het leeuwendeel van de mixen bevindt zich in dit genre. Alhoewel je ook af en toe verrast wordt met andere muziek, zoals bijvoorbeeld deze compositie van Michał Jacaszek.

In onwillekeurige volgorde:
Als eerste de podcast van het Rotterdamse Randstadse weblog Eclectro met meestal mixen, soms wat losse nummers of een audiocolumn zoals bijvoorbeeld een item over 25 jaar synthesizers. Het Engelse Resident Advisor, een Engelse online muziek-magazine die sinds 2001 bezig is, heeft ook een eigen podcast. Dan is er het podcasthuwelijk van het Franstalig Canadese platenlabel Turbo Recordings en idem dito reclamebureau Sid Lee genaamd Sid Loves Turbo. Uit Berlijn is er Wax Treatment, een maandelijkse club avond die door Hard Wax (één van de bekendste lokale platenzaak) georganiseerd wordt, met een behoorlijk bass-heavy podcast. Als laatste is er de podcast van de Londense DJ’s John Taylor & Allan Banks genaamd We Are Punx met hun, in het algemeen, snoeiharde mixen (vaak met een gast DJ).

Update: En vergeet vooral de feed van het Slovaakse niet-commerciële netlabel Biomechanics niet.

Onlangs zat ik om onduidelijke redenen te kijken naar The Iraq Inquiry. Het eerste wat mij meteen opviel waren de borden die achter de commissie opgehangen waren. Op deze borden stond de naam van de commissie: The Iraq Inquiry. Het was niet zozeer wát er stond maar hóe het er stond wat ik hoogst opmerkelijk vond. Iemand heeft hier toch best wel zijn moeite op gedaan. Eigenlijk is het een affiche in plaats van een bord dat duidelijk voor de kijker weergeeft waarover het gaat. En dat vind ik dan wel weer bizar. Dat een door de Engelse overheid ingestelde commissie overduidelijk een vormgever of bureau ingeschakeld heeft om zoiets te ontwerpen. En voor zo een serieuze onderwerp als dit nog wel. Je zou eerder een ingetogen, sobere en duidelijke typografie verwachten, maar zeker niet het hier gebruikte lettertype Trajan met onder andere de speelse Q. Typografisch in orde, maar er kleeft veel meer aan het gebruik van Trajan.

Trajan is een schreeflettertype uit 1989 gemaakt door Carol Twombly. Twombly heeft zijn werk gebaseerd op het het Romeinse capitalis monumentalis, een lettertype dat veel gebruikt is voor inscripties zoals op de Zuil van Trajanus (vandaar de naam). En Trajan heeft last van, wat ik noem, het Comic Sans-effect. Voor gevorderden dat is. Dit effect houdt in dat een lettertype dat iedereen standaard heeft, in combinatie met de achtergrond (bij Comic Sans is dat de naam) daardoor ook veel gebruikt wordt. En Comic Sans, dat zie je dus overal. Te pas (zeer zelden) en te onpas (99% van de gevallen). Meestal door mensen en bedrijfjes die denken iets vrolijks in elkaar te flansen. En sindsdien wordt Comic Sans (soms onterecht) verafschuwd.

Wat de Comic Sans is voor de bedrijfjes op de hoek en de flyers van je klankschaaltherapeut, is Trajan de Comic Sans voor filmposters. En ik heb wel een idee waarom. Trajan wordt al een tijd standaard als systeemfont bij Mac OS X van Apple meegeleverd. Met andere woorden: praktisch de gehele grafische industrie heeft het. Daarnaast kijken vormgevers ook veel naar wat andere vormgevers doen (waardoor je onder andere trends in typografie kan waarnemen, onlangs werden wij bijvoorbeeld doodgegooid met Bello). Als je dit allemaal combineert met de fantasieloze filmposter-industrie van tegenwoordig die alleen maar voor veilig en commercieel gaat (waar is de nieuwe Saul Bass) dan krijg je dus een overkill aan Trajan. Genoeg om het zelfs te halen tot de Engelse Irak-commissie. Dus eigenlijk is het geen gewoon affiche dat je daar op de achtergrond ziet, maar een filmposter, wat het geheel nog onrealistischer en dus minder serieus maakt.

Is dit de boodschap die deze Engelse commissie ons duidelijk probeert te maken? Dat we naar een filmset kijken, waar Tony Blair zich keurig aan zijn script houdt? Een mooie Q dat dan weer wel.

Een klassiek conflict tussen oost en west, het kapitalisme versus het communisme, het Amerika van Bush versus Honecker’s val van de muur en de verschillende opvattingen over wat vrijheid precies betekent. Een postcommunistische koude oorlog op lokaal niveau tussen de Ossi-bewoners aan de ene kant en de tweede incarnatie van White Trash Fast Food aan de andere kant. Dat is waar de documentaire Cowboys & Communists over gaat.

White Trash Fast Food is opgericht door Wally Potts, een kunstenaar en self-made kok die Amerika ontvlucht was om iets nieuws op te zetten. Gelegen aan de Torstraße 201*) was White Trash Fast Food het epicentrum van de who’s who in Berlijn. Een freakshow op huiskamerformaat. Gehuisvest in het voormalig Chinese restaurant Kaiser von China leverde White Trash Fast Food naar eigen zeggen (én zonder sluitingstijd) “devil music, food & abuse“. Oftewel country, rock ‘n roll, punk, burlesque, freaks, burgers en barfights. De overlast was voor de voormalige journalist Horst Woitalla uit de voormalige DDR genoeg reden om de andere bewoners van het pand waarin White Trash Fast Food was gevestigd te mobiliseren om de barricades op te gaan en er alles aan te doen om de tent te sluiten terwijl tegelijkertijd Wally uit alle macht probeert om de tent open te houden.

Het verschil lijkt onoverbrugbaar, maar achteraf blijken er toch veel overeenkomsten te zijn tussen Wally en Horst. Drang voor bestaansrecht, verlangen naar vrijheid en erkenning in de maatschappij. Of zoals Wally in deze documentaire zelf zegt “We’re all refugees in the end“. Het verhaal eindigt met de sluiting van White Trash Fast Food dat even verderop aan de Schönhausser Allee begint aan zijn derde incarnatie die niet meer dan een schaduw van zijn eigen verleden zal blijken.

Cowboys & Communists is een documentaire uit 2007 van de Nieuw-Zeelandse Jess Feast (die overigens een tijd lang als serveerster bijbeunde in White Trash Fast Food). Mocht je ooit de kans krijgen deze te zien dan zou ik dit zeker aanraden.

*) Ten tijde van Kaiser von China heette de Torstraße nog Wilhelm-Pieck-Straße. Deze werd in 1994 gewijzigd in Torstraße. Wilhelm Pieck was de eerste en enige president van de DDR. Naar alle waarschijnlijk was dit de reden tot de naamswijziging omdat het past binnen het beleid om alles wat aan de DDR herinnert te wissen.

“Nexus One, Week 1: Outsold by iPhone 3Gs 80-to-1″ kopte een artikel op de blog van het gerenommeerde ReadWriteWeb. Gebaseerd op een onderzoek van Flurry en ondersteund met wat statistieken kwamen zij tot deze conclusie. 80 keer meer! Dat is een bizar groot verschil. Maar is dit werkelijk zo? Want getallen zeggen zeker niet alles en bij nader onderzoek bleek het inderdaad anders te liggen.

Om de Nexus One met de iPhone 3GS qua verkopen daadwerkelijk met elkaar te kunnen vergelijken moet je, naast de verkoopcijfers, met meerdere aspecten rekening houden. Deze zijn: naamsbekendheid en gebruikersbasis, de timing en het reclamebudget.

Naamsbekendheid en gebruikersbasis.

De Nexus One is het eerste consumentenproduct van Google en pas de eerste in zijn generatie. Er is dus geen gebruikersbasis noch naamsbekendheid. Android OS daarentegen penetreert de markt behoorlijk snel (is nu pas een jaar op de markt) en er zijn al meerdere Android-telefoons verkrijgbaar (zover ik weet nu 11). Android an sich heeft dus al een bepaalde naamsbekendheid, zei het in de marginale techie-hoek.

De iPhone 3GS is een derde generatie iPhone en heeft daardoor al een brede gebruikersgroep (meer dan 33 miljoen iPhones zijn er inmiddels verkocht) en naamsbekendheid. Bovendien zijn veel van die gebruikers, zoals de meeste Apple-gebruikers, behoorlijk fanatiek en merkvast. Veel daarvan willen altijd het laatste model bezitten. Een gegarandeerde afzetmarkt.

Timing.

De Nexus One werd in de eerste week van dit jaar gelanceerd. Zo kort na de kerst uitkomen met een smartphone als iedereen al zijn geld heeft uitgegeven aan kerstcadeaus heeft natuurlijk invloed op de verkoopcijfers.

De eerste generatie iPhone werd eind juni 2007 geïntroduceerd. Ruim voor de kerst. Bovendien werd de prijs van het 8GB model al na 2 maanden (en nog steeds een ideaal kerstcadeau voor de gadgetliefhebber) met $200 verlaagd (het 4GB model verdween in zijn geheel overigens).

Reclame.

Zowel Apple als AT&T (toen de exclusieve telco-aanbieder van de iPhone) maakte in 2007 reclame voor de iPhone. Niet alleen online maar ook veel offline in zowel print als tv en buitenreclame. Google maakt op dit moment als enige reclame voor de Nexus One en heeft naast offline uitingen in zowel print als buitenreclame vooral uitingen online en dan met name in de eigen kanalen waar geen kosten aan verbonden zijn. Exacte cijfers zijn mijn weten niet bekend (of ik google slecht) maar als je naar de omvang kijkt van het verschil in uitingen tussen Apple en Google dan kan je redelijkerwijs veilig concluderen dat Apple samen met AT&T een veel grotere marketingbudget ter beschikking heeft gesteld voor de lancering van de iPhone dan Google voor de Nexus One.

Verkoopcijfers.

Het moge inmiddels duidelijk zijn dat je een derde generatie iPhone niet objectief kan vergelijken met een eerste generatie Nexus One. In het derde kwartaal van 2007, het kwartaal dat de éérste generatie iPhone gelanceerd werd, werden er in totaal 270.000 iPhones verkocht. Dat is gemiddeld 22.500 stuks per week en dus maar 2.500 meer de Nexus One.

Number crunching.

Als je naar de daadwerkelijke verkoopcijfers kijkt en dan de slechte timing, de ontbrekende gebruikersbasis en dito naamsbekendheid en het beperkte reclamebudget in beschouwing neemt dan heeft de Nexus One het helemaal niet zo slecht gedaan. Sterker nog, ik denk zelfs dat de Nexus One het daardoor relatief veel en veel beter gedaan heeft. Dit in tegenstelling tot de bovengenoemde bewering van ReadWriteWeb. In plaats van de door hun beweerde 80 tot 1 kom ik uit op 1 1/8 tot 1. De uiteindelijke held, de spreekwoordelijke derde hond, lijkt overigens de Droid van Motorola te zijn met maar liefst 250.000 verkochte toestellen in de eerste week van de lancering.

Ik vraag me dus echt af waarom ReadWriteWeb tot zo’n conclusie komt. Zelf denk ik dat dit te maken heeft met het feit dat de media geobsedeerd zijn met, wat ik noem, de iKillers. Dit zijn nieuw gelanceerde toestellen die de potentie zouden kunnen hebben om Apple van de troon te stoten zoals bijvoorbeeld de Zune van Microsoft (een iPod-killer) en de meeste recentelijke iPhone-killer: de Nexus One (Nokia heeft er al meerdere gehad).

Het is essentieel om hierover als eerste te berichten. Waarom? Het antwoord: dataverkeer. Of je nou gelijk hebt of niet, als je een scoop hebt krijg je meer links naar jouw artikel in zowel sociale media als op andere blogs. De val van de held verkoopt altijd goed en mensen willen nu eenmaal als de eerste erover bloggen of twitteren om te laten zien dat ze meer weten dan jij. En meer dataverkeer betekent meer advertentie-inkomsten.Het gevolg hiervan is dat media vaak voorbarig zonder enige nuance of zelfonderzoek maar wat schrijven. En dit artikel van ReadWriteWeb is daar geen uitzondering op.

Statistieken. Het is maar hoe je het interpreteert. Vroeger kon je statistisch de toenemende gemiddelde wereldtemperatuur nog verklaren met de daling van het aantal piraten, helaas gaat deze verklaring niet meer op dankzij de Somaliërs, maar u begrijpt mijn punt.

Voor de duidelijkheid: ik bezit een Nexus One (naast een G1 en een Magic) en hoor ik dus bij die marginale techie-groep. Oh ja, en ik werk ook nog uitsluitend op Apple machines.

Update: de eerste iPad-killer is er.

De Church of the Subgenius is een parodiërende religie die het streven naar slack bevordert. Slack staat voor vrijheid, onafhankelijkheid en originaliteit maar ook voor totaal niets doen en ermee nog wegkomen ook. Naar eigen zeggen opgericht in de jaren ’50 door de almaar pijp rokende “world’s greatest salesman” J. R. “Bob” Dobbs.

In 1979 werd de Church of the Subgenius voor de allereerste keer vermeld in de SubGenius Pamphlet #1. Met inmiddels meer dan 10.000 leden inspireerde de Subgenii illustere figuren zoals striptekenaar Robert Crump en new wave band Devo.

Eind jaren ’80 begonnen de Subgenii met the Hour of Slack. Een radioprogramma dat tegenwoordig ook als podcast te beluisteren is. Het is moeilijk te omschrijven wat voor een radioprogramma het is. Kort samengevat komt het hier op neer: een collage van totale waanzin, een hoorspel dat zich afspeelt in een gekkenhuis. Het is zeker de moeite waard om eens een paar afleveringen binnen te zuigen.

You won't be in the body...

Opgericht in 1971 is Project Gutenberg niet alleen de eerste maar ook één van de grootste verzamelingen van e-books. Boeken en documenten die onder het publieke domein vallen, zijn in platte tekst omgezet. Vanaf het eerste document “The United States Declaration of Independence” in 1971 tot het 5000e boek “The Notebooks of Leonardo da Vinci” in 2002 (sindsdien nooit meer uit de downloadtop-100 verdwenen) tot en met het 30.865e boek “My Three Years in America” van Bernstorff in 2010.

Maar Project Gutenberg herbergt meer dan alleen de platte teksten. Als bijvangst voor de HTML-versies van de e-books worden namelijk ook de afbeeldingen gebruikt bij de desbetreffende teksten. Mits deze er zijn natuurlijk. En na al die tijd van het digitaliseren van boeken is er een bijzonder grote, interessante en, dankzij Google, bruikbare beeldbank ontstaan. Van oude etsen tot en met technische tekeningen. Een geniale bron voor de beeldverzamelaar.

Wat betreft e-books, volgens een recentelijk onderzoek veroorzaakt de productie van een e-bookapparaat 250 keer meer CO2 dan een gedrukt boek. Oftewel, wil diegene met een e-bookapparaat wel even meer dan 250 titels lezen om alles weer in balans te brengen? Dank u.

Muziek en omgeving gaan hand in hand. Of is het dat de omgeving invloed heeft op je gemoedstoestand? In ieder geval is zomerse muziek in de winter zo iets als stamppot in een hete zomer. Daarom, bij deze, twee fijne tracks voor deze tijd van het jaar gemixt door Ronny Pries uit Hamburg: Music for grey days (Dubtechno) & Tracks for dark days (Detroit Techno). Beide tracks zijn ook te downloaden.

Ja ik weet het, oud nieuws. Meer dan een jaar oud nieuws al. En in internetstijd is dat maar liefst 5 jaar. Schande! Maar toch, de fotocollectie van LIFE magazine bij Google images search, die begint bij de jaren 1750 en waarvan sommige foto’s nooit gepubliceerd zijn, verdient gewoon continu aandacht.

Continu aandacht omdat het een briljante bron van beelden is die makkelijk te doorzoeken is, maar juist ook omdat er, raar genoeg, zo weinig aandacht aan besteed wordt. Regelmatig kom ik mensen tegen (in mijn branche zijn dat dus veel paarse broeken en creatievelingen) die er nog nooit van gehoord hebben. Deze post is speciaal voor hen. Klik en ik spreek je over een uurtje of vier wel weer.

Benieuwd wat de toekomst brengt qua online fotoarchieven.

Flammend’ Herz is een bijzonder mooie en prijswinnende documentaire uit 2004 die over een ogenschijnlijk onmogelijke vriendschap en een gedeelde passie voor tatoeëren gaat. Drie vrienden uit drie verschillende milieus die uiteindelijk alle drie tatoeëerders worden. Een vriendschap van meer dan 50 jaar die plotseling door een onduidelijke en onbelangrijk lijkende ruzie verbroken wordt. Naast documentaire is het ook een tijdsdocument over de geschiedenis van het tatoeëren in Europa en meer specifiek die van Noord-Duitsland.

De drie vrienden zijn (v.l.n.r.):

Herbert Hoffmann, geboren in 1919, stamt uit een welvarende slagersfamilie. In 1961 richtte hij de ältesten Tätowierstudio Deutschlands in de Hamburger wijk St. Pauli op. Zijn shop, overgenomen door zijn neef in 1984, bestaat nog steeds. De relatie tussen deze neef en Hoffmann is overigens de bron van de nooit echt bijgelegde ruzie. In 1981 verhuisde Hoffmann naar Zwitserland en hij tatoeëert nog regelmatig.

Albert Cornelissen, geboren in 1913 (✝ 19 december 2009), komt uit een arbeidersfamilie. Begon in de jaren ’50 in Rotterdam, na een carrière als zeeman en wat dies meer zei met tatoeëren. Hij trok veel rond in Europa met zijn zelfgebouwde mobiele tattooshop en belandde uiteindelijk met zijn Chileense vrouw in Hamburg.

Karlmann Richter, geboren in 1913 (✝ 8 oktober 2005) komt uit een welgestelde ondernemersfamilie. Naar eigen zeggen is hij zijn tweede leven als tatoeëerder begin jaren ’70 begonnen bij Hoffmann.

Gemaakt door Oliver Ruts en Andrea Schuler is dit de eerste documentaire van Memoria Pulp, normaal gesproken uitgever van nicheboeken. Naast Memoria Pulp runt Oliver Ruts samen met Tobias Werner de tattooshop The Pain & Ink Department in Berlijn.

Bij de documentaire zit overigens ook een hele goede gelijknamige soundtrack van The Dead Brothers, hieronder een nummer.

The Dead Brothers - Am I To Be The One

De Ad*Access Project is een door de Duke universiteit opgezette verzameling met meer dan 7000 advertenties uit zowel Amerikaanse als Canadese kranten en bladen. Deze indrukwekkende en goed samengestelde collectie, die een periode beslaat van 1911 tot en met 1955, is gericht op 5 hoofdcategorieën: radio, televisie, transport, hygiëne & schoonheid en de Tweede Wereldoorlog.

Er zijn meerdere collecties van soortgelijke aard, maar de meeste zijn losse verzamelingen zonder enige duidelijke samenhang of concept. Daarnaast laat de beeldkwaliteit vaak ook te wensen over. Dit in tegenstelling tot Ad*Access die niet alleen qua collectie bijzonder coherent is maar waar ook de beeldkwaliteit bijzonder goed is. Erg handig voor de creatieven onder ons die dit soort beelden recyclen voor collages etc. (zie ook Copyright & Citation).

Voor latere periodes is er o.a. nog de, zij het mindere, Vintage Ad Browser.